Wednesday, November 5, 2014

களை

உண்மையில் தமிழ்நாட்டில் இருந்து முற்றிலும் த்தட்டல்கள் ஒவ்வொன்றும், பெரியாரும் அம்பேத்கரும் போராடிப் பெற்ற சாதிய விடுதலையின் முதல் உதயத்தை மறைக்க முற்படும் இருள்மைகள்.

களையப்பட வேண்டியது ராமதாஸ் தான். வரும் 24 ஆம் தேதி மகாபலிபுரத்தில் 1 கோடி ‘வன்னிய இளைஞர்கள்’ கூடும் முழுநிலவு விழாவாம். இதுபோன்று, இளைஞர்களுக்கு சாதி சாக்கடைகளை MASS INJECT செய்வது மிக மிக ஆபத்தான ஒரு விஷயம். தனது சில்லரை அரசியல் லாபங்களுக்கு தமிழகத்தில் சாதி உணர்வை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் தூண்டிக் கொண்டே வருகிறார் ராமதாஸ். நிகழப்போகும் மாநாட்டில் ராமதாஸ் அண்ட் கோ தூவப்போகும் ஒவ்வொரு சாதி பஞ்ச் டயலாக்குகளுக்கும் பறக்கப்போகும் கை
சலவை செய்யப்பட்டிருக்கும் நெஞ்சங்கள் ஆபத்தானவை அல்ல. எல்லா மனங்களும் அபரிதமான அன்பை மனத்தில் சுமந்தபடியேதான் வாழ்கின்றன. சாதி என்பது அவர்கள் அறியாமல் அவர்கள் மனத்தில் ஆழப் பதிக்கப்பட்ட ஒன்று. அதன் பன்முக விஷத்தன்மைகளை அறியாமலேயே அவர்கள் அதை பிறப்புரிமையாக நினைத்து ஆராதித்து வருகின்றனர். அதைத் தவிர்த்து அன்பு செய்ய அவர்களிடம் ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இதுபோன்ற சாதி சலவைக்காரர்கள்தான் ஒரு சமூகத்தின் களைகள். பிடுங்கி எறிந்தால் நிச்சயம் சமத்துவ பூ பூக்கும். பிடுங்குவோம்.

பற நாயே

1. பற நாயே....எங்கள பத்தி உனக்கு என்ன டா தெரியும்...????
2. முகநூல பேசுன மாதிரி வெளிய பேசிடாத ‘தலை’ இருக்காது....
3. தலித் சாதி வெறி புடிச்ச தெர்நாய்கள்
4. நீ என்ன சாதிடா ???
5. போடா பொறம்போக்கு
6. சாதி பேரு தெரியாத நாய் நீ...
ராமதாஸ் கூட்டும் வன்னியர் மாநாட்டைப் பற்றி நான் போட்டிருந்த பதிவிற்கு அய்யாவின் அடிப்பொடிகள் எனக்கு இட்டுள்ள பின்னூட்டங்களில் மிக நாகரீகமானவற்றில் சில இவை. எல்லா பின்னூட்டத்தையும் படிக்க அந்த பதிவிற்கு சென்று பாருங்கள். இதைத் தவிர்த்து இன்பாக்சிலும் மிரட்டல்கள். மீண்டும் சொல்கிறேன், இந்த மனிதர்களை நான் நிச்சயம் வெறுக்கவில்லை. அவர்களுக்கு சாதியை பிறப்புரிமையாய் விதைத்துவிட்ட சாதி வெறியர்களைத்தான் வெறுக்கிறேன். மற்றபடி மேலுள்ள பின்னூட்டம் இட்டவர்களுக்கு சொல்ல என்னிடம் இரண்டு விஷயங்கள்தான் உள்ளன.
1. ராமதாஸின் சாதி வெறியை கண்டித்து பதிவிடுபவன் நிச்சயம் பறையனாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற அளவில்தான் உங்களுள் சாதிப்புரிதல்கள் ஏற்பட்டிருக்கிறதென்றால் அதைக் கண்டு என்னால் வேதனைப்படத்தான் முடியும்.
2. சாதி சாதி னு வெறி புடிச்சு சுத்தறத விட, சாதி பேரு தெரியாத நாயா இருக்கறதே கூட எவ்வளவோ மேல் !!!

குட்டிப்புலி என்னும் குள்ளநரி


‘சசிக்குமார் படம்னா நல்லா இருக்கும்பா. நம்பிப் பாக்கலாம்’. படம் ஆரம்பிக்கும் முன் என் பக்கத்து இருக்கைக்காரர் சிநேகமாய் உதிர்த்த வார்த்தைகள் இவை.
கிட்டத்தட்ட இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்பு ‘தென்மேற்கு பருவக்காற்று’ என்ற அழகான படம் ஒன்று வந்தது. சில தேசிய விருதுகளையும் பெற்றது. அந்த படத்தின் கதையை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். பக்கத்து ஊருக்கு போய் உயிரை விடும் ஒரு தகப்பன், அவனில்லாமல் தனது பிள்ளையை வளர்க்கும் ஒரு கம்பீரமான பாசமான தாய். கருணையே வடிவான அந்த தாயே, இறுதியில் ஒருவனால் தன் மகனின் உயிருக்கு ஆபத்து வருகிறது என்று தெரியும்போது அவனை கொல்லத் துணிகிறாள். பெண்மையின் வீரத்தையும் கம்பீரத்தையும் மிக யதார்த்தமாக அழகியலோடு எடுக்கப்பட்ட இந்த படத்தின் கதையில் அப்படியே டஜன் டஜனாக மசாலா ஊற்றிக்கொள்ளுங்கள். கொஞ்சம் ஹீரோயிசம். நடுவே நடுவே எதெற்கெல்லாம் விசில் வருமோ அந்த அத்தனை விஷயத்தையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு கலவை தயாரா? அதை எந்தவித திரைமொழியும் இல்லாமல், திரைக்கதையும் இல்லாமல், சுவாரசியமும் இல்லாமல், பழைய பாடல்கள் நாலைந்தை பேக்ரவுண்டாக போட்டு சும்மா ஒரு படம் எடுங்கள். அப்படத்தில் அம்மா என்று அழுத்தமான முத்திரை பதித்த சரண்யாவையும் அப்படியே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். (காப்பி அடிக்கறதுதான் அடிக்கறீங்க, கேரக்டர மாத்தியாச்சும் காப்பி அடிக்கக் கூடாது?) அதை பெரிதாக வியாபாரப்படுத்தி விற்றுவிடுங்கள். அதிகபட்சமான தியேட்டர்களில் வெளியிட்டும் விடுங்கள். இதுதான் ‘குட்டிப்புலி’.
சினிமா ஒரு அறிவியல் கலை என்ற புரிதல் வந்தவுடன் நான் கற்றுக்கொண்ட முதல் விஷயம், வன் உணர்வுகள், மென் உணர்வுகள் பற்றித்தான். எந்த விஷயத்தையெல்லாம் கண்டால் நாம் உடனே உணர்ச்சிவசப்பட்டு விடுகிறோமோ, எதற்கெல்லாம் உடனே நம் மயிர் புல்லரிக்கிறதோ, எதற்கெல்லாம் நம் பல் உடனே நறநறக்கிறதோ, சுருக்கமாக எதுவெல்லாம் நம்மை உடனே உணர்வுக்கு ஆட்படுத்துகிறேதோ அவையெல்லாம் வன் உணர்வுகள். உதாரணமாக செக்ஸ், வன்முறை. எதுவெல்லாம் நம் மனத்தில் அமைதியாக ஆனால் ஆழமாக அமர்ந்து நம்மை ஒரு அற்புதமான மனோநிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறதோ அதுவெல்லாம் மென் உணர்வுகள். உதாரணம் காதல், பாசம். மனித மனத்தில் 85 சதவிகிதம் வன் உணர்வுகள்தான் என்று உளவியல் சொல்கிறது. வன் உணர்வுகளை காட்டி நம்மை ஒரு சினிமா உடனே உசுப்பேத்தி விடலாம். ஒரு செக்ஸ் காட்சியோ அல்லது ஒரு கழுத்து வெட்டும் காட்சியோ காட்டப்பட்டால் உடனே நாம் அதனுள் இழுக்கப்பட்டு ‘ப்ப்ப்ப்பா’ என்போம். அது சுலபம். ஆனால் அது நல்ல சினிமா ஆகாது. மென் உணர்வுகளை காட்டி அதனுள் நம்மை இழுப்பது மிகக் கடினம். ஆனால் அதுதான் சிறந்த சினிமா. உலகெங்கும் வந்த மிகச்சிறந்த, இன்றளவும் போற்றப்பட்டும் படங்களை ஆய்வு செய்து பாருங்கள். நிச்சயம் அவை யாவும் மென்உணர்வுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட படங்களாகத் தான் இருக்கும். அதனால்தான் அவை சிறந்த சினிமாக்கள் என்று போற்றப்படுகின்றன.
சசிக்குமார் தனது அத்தனை படங்களிலும் இந்த வன்உணர்வுகளைத் தூண்டித்தான் வெற்றி பெற்றுள்ளார். இத்தனை வருடங்களாக தமிழ் மசாலா சினிமாக்கள் சில ஏற்பாடுகளை செய்துவைத்திருக்கிறது. அதையெல்லாம் காட்டி காட்டி ரசிகனை கைத்தட்ட வைத்தது. அவனும் தட்டினான். காதல் காட்சிகள், சண்டைக் காட்சிகள், கழுத்தறுத்தல்கள், இப்படி பலப்பல. எதையெல்லாம் இந்த மசாலா சினிமாக்கள் செய்து வைத்ததோ, எதையெல்லாம் காட்டினால் ரசிகன் கைத்தட்டிப் போவானோ, அந்த அத்தனை விஷயங்களையும் திரைக்கதை பற்றியெல்லாம் யோசிக்காமல் போகிற போக்கில் சேர்த்துவிட்டுப் போகிறது குட்டிப்புலி. அத்தனை மசாலா டப்பாக்களில் இருந்தும் ஒவ்வொரு சிட்டிகை எடுத்து அப்படியே தூவி தூவி விட்டிருக்கிறார்கள். சிரிக்க சில காட்சிகள், ரைட்டு ஓவர், இப்போது சென்ட்டிமெண்ட். எப்படி? சசிக்குமார் வீட்டை விட்டு வெளிய வர்றாரு. எப்படி? அதெல்லாம் ஒரு மொக்க காரணம் சொல்லிக்கலாம். ம்ம். இப்ப லவ்வு. இப்ப பைட்டு. ரைட்டு படம் ஓவர். இடையில் சசிக்குமார் கம்பு சுற்றக் கற்றுகொண்டிருக்கிறார் போல. அதையும் ஒரு காட்சியாக வைத்து, அதனால்தான் வில்லன் என்ட்ரி ஆகிறார் என்று திரைக்கதையோடு ‘இணைத்தும்’ விட்டிருக்கிறார்கள். இந்த படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஜிப்ரானை விட இப்படத்திற்கு அதிகமாக பாட்டு போட்டிருப்பது இளையராஜாதான் என்று நினைக்கிறேன். அத்தனை பழைய பாடல்கள் எரிச்சல் ஏற்றும் வகையில் திணிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு மேல் இந்த படத்தை பற்றி விமர்சிக்க இதில் எதுவுமே இல்லை.
பழைய எம்.ஜி.ஆர் படங்களில் சில விஷயங்கள் கட்டமைக்கப்படும். நல்லவர், அன்பானவர், கருணையானவர், குடிக்கமாட்டார், யாருக்கும் உதவி செய்வார், நம்பிக்கையானவர் இப்படி பல. ஒரு கதாப்பாத்திரமாக மனதில் ஒட்டாமல், எம்.ஜி.ஆர் என்ற பிம்பமே எல்லா படங்களில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும். அது அவரது சமூக வாழ்க்கைக்கு எந்தளவிற்கு உதவியது என்பது அனைவர்க்கும் தெரியும். அதன் பிறகு தனிமனித கட்டமைப்பு அந்தளவிற்கு இல்லாமல் கதாப்பாத்திர கட்டமைப்பே பிரதானமாய் நின்றது. உதாரணம், ரஜினி. ஆனால் மீண்டும் தனிமனித பாத்திரக் கட்டமைப்பை ஆரம்பித்து வைத்திருக்கிறார் சசிக்குமார். அவரது அத்தனை படங்களையும் பாருங்கள். கோபமானவர், நட்புக்கு உயிரையும் கொடுப்பவர், நல்லவர், பெண்கள் மேல் அவ்வளவாக ஈடுபாடு இல்லாதவர், யார் என்ன கேட்டாலும் இல்லை என்று சொல்லாதவர், தைரியமானவர் என்று பலப்பல. எப்படி பாலாவின் கதாப்பாத்திரங்கள் அத்தனையும் ஒரே சாயலான பாத்திரத்தன்மையை கொண்டிருப்பது விமர்சிக்கப்படுகிறதோ, அதைவிட ஆபத்தானது, சசிக்குமார் ஏற்கும் அத்தனை கதாப்பாத்திரங்களும் ஒரேவிதமான சோ கால்டு நாயகத்தன்மையோடு இருப்பது. எல்லாமே யதேச்சைதான் என்று சினிமாவே பார்த்திராத ஒருவனிடம் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் பேசி நியாயப்படுத்தி விடலாம்.
இவை அனைத்தையும் விட முக்கியமான, ஆபத்தான விஷயம், சாதி அரசியல். தமிழ்நாட்டில் சாதி எவ்வளவு வேரான விஷயம் என்று நம் அனைவர்க்கும் தெரியும். எந்த ஒரு துறையிலும் சாதி எவ்வளவு வேரூன்றி இருக்கிறது என்பதும் தெரியும். குறிப்பாக சினிமாவும் அரசியலும் கைகோர்த்திருக்கிற ஒரு சூழலில், அங்கே சாதி எனப்படுவது எத்தகைய ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை பார்க்க வேண்டும். தென் தமிழகங்களில் இன்றும் தங்கள் சாதி சார்ந்த நாயகர்களைத்தான் ‘தலைவர்களாக’ வழிப்படுகிறார்கள். ‘போற்றிப் பாடடி பெண்ணே’ யும் ‘சந்திரனே சூரியனே’ வும் இன்றும் ஆதிக்க சாதியினரின் அத்தனை விழாக்களையும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இதுவரையிலும் அவர்களது ஓட்டு அந்தந்த நாயகர்களுக்குத்தான். இதை நான் நேரிலேயே பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு அரசியல் சர்வே எடுக்க சென்றபோது, அதில் கேட்கப்பட்டிருந்த கேள்விகளுக்கும் சரத்குமாருக்கும் ரொம்ப தூரம். ஆனாலும் சரத்குமாருக்குத்தான் ஓட்டு என்றனர். ஏன் என்றபோது ‘என்ன தம்பி பண்றது, அவர்தான நம்மாளு’ என்றனர். இதுதான் தமிழ்நாடு. சாதியை பயன்படுத்துவது எத்தகைய பயன்களை நமக்குத் தருகிறது. அதையே அடிப்படையாக வைத்து அரசியலில் களம் கண்டவர்களும் உண்டு. இத்தகைய வீரியமுள்ள சாதி அரசியலை, ஒரு சமூகத்தின் ஆகச்சிறந்த சேர்ப்பிப்பு ஊடகமான சினிமாவில் பயன்படுத்துவது எத்தனை ஆபத்தானது? அதுவும் அதன் கயமை பற்றி பேசாமல் வலிமை பற்றி பேசுவது? ராமதாஸ், குரு போன்றோர் ஆயிரம் மேடைகளில் பேசி கொண்டுவரக்கூடிய ஒரு விளைவை, ஒரே ஒரு, ஒரே ஒரு, சரியாக எடுக்கப்பட்ட சினிமா செய்துவிடும். அதுதான் சினிமா. சுந்தரபாண்டியன் படத்தில் செய்யப்பட்டதும் இதுதான். பருத்திவீரனில் செய்யப்பட்டதும் இதுதான். குட்டிப்புலியில் செய்யப்பட்டிருப்பதும் இதுதான் (நல்லவேளை இது சரியாக எடுக்கப்பட்ட படமல்ல). ஆதிக்க சாதியை சார்ந்த நாயகனின் அத்தனை வலிமைகளையும், பெரும் குணாதிசயங்களையும், அத்தனை பெருமைகளையும் புட்டு புட்டு கூறுவது அந்த நாயகனுக்கு மட்டும் பொருந்தும் என்று நீங்கள் கருதினால் மன்னிக்கவும், அதை பார்க்குத் அத்தனை ஆதிக்க சாதியினருக்கும் அந்த பெருமிதம், வெறி மெல்ல மெல்ல அவர்களுக்கே தெரியாமல் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டே தான் இருக்கும். இருக்கிறது. இதையும், சசிக்குமாரின் படங்களில் மெல்ல மெல்ல கட்டமைக்கப்படும் நாயகத்தன்மையையும் இணைத்துப்பாருங்கள். நான் சொல்வது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்று தெரியும். ‘சசிக்குமார்’ என்ற பிம்பம் மட்டும் படங்களின் மூலம் கட்டமைக்கப்படும்போது, ஒரு படத்தில் அந்த பிம்பம் சாதி சார்ந்த பிம்பமாக இணைத்து ஏற்றப்படும்போது, அந்த அத்தனை நாயக பிம்பங்களும் சாதிய பிம்பத்தோடு சேர்த்துத்தான் பார்க்கப்படும். இது நிச்சயம். கைத்தட்டல் என்ற அப்போதைய வெற்றிக்காக எப்படி இந்த மசாலாக்கள் எல்லாம் தூவப்படுகிறதோ அதே போல், பல நாள் இருப்பிற்காக இந்த சாதிய மசாலாவும் தூவப்படுகிறது. உஷார்ர்ர்ர்ர்ர்...
ஏன் இதுபோன்ற நெகடிவ் விஷயங்களை எழுதுறீங்க? முதல்ல சினிமாவ பத்தி ஏன் எழுதுறீங்க? விளைவுகள் வருங்காலத்துல வருமே? படம் நல்லா இல்லனு சொல்றதுக்கு நீ யாரு? உனக்கேன்யா இந்த வேலை? என நிறைய பேர், நெருங்கிய நண்பர்கள் கூட தொடர்ந்து கேட்பதால் இனி சினிமா விமர்சனம் எழுத வேண்டாம் என்றே நினைத்திருந்தேன். அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம், இங்கே ஜெயித்தவன் கூற்றே கேள்வியின்றி ஏற்கப்படும். ஜெயித்துவிட்டே பேசலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இந்தப்படத்தை பார்த்ததும் நிச்சயம் எழுதியே தீர வேண்டும் என்று தோன்றியது. காரணம்...நல்ல விதை போட்டு சரியாக உழுதால் மட்டும் ஒரு நிலம் செழிக்காது. அவ்வப்போது களைகளையும் பிடுங்க வேண்டும். இது நான் நேசிக்கும் நிலம். நான் காதலிக்கும் நிலம். நான் உயிராய் நினைக்கும் நிலம். அதில் களையை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? உங்கள் நிலத்தில் நீங்கள் களைகளை வளரவிடுவீர்களா? இனி களையென்று நான் கண்டதை மட்டும் என்னால் முடிந்தவரை பிடுங்கிப் பார்க்கிறேன்.
பி.கு. படம் முடிந்தவுடன் என் பக்கத்து இருக்கைக்காரரை ‘அண்ணே படம் முடிஞ்சுடுச்சு’ என்று மூன்று முறை உலுக்கியவுடன்தான் எழுந்தார் !!!

ஆதலால் காதல் செய்வீர்


காதல் என்ற பெயரில் இதுபோன்ற செயல்கள் நடப்பதே இல்லையா? இதுபோன்ற உடல்சார்ந்த துடிப்புகள் காதல் என்ற பெயரில் அரங்கேறுவதேயில்லையா? என்று கேட்டால் நிச்சயம் இதுபோன்றும் நடக்கத்தான் செய்கின்றன. காதலில் மட்டுமல்ல, உலகின் அத்தனை உறவுமுறைகளிலும், இதுபோன்ற பிறழ்நடைமுறைகள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. அதனால் அந்த உறவுமுறையே தறவானது ஆகிவிடுமா என்ன? எப்படியெல்லாம் காதல் வரக்கூடாதோ அப்படியெல்லாம் இப்படத்தில் காதல் வருகிறது. என்னவெல்லாம் நடக்கக் கூடாதா அதெல்லாம் இங்கே நடக்கிறது. எதுவெல்லாம் காதலில் இருக்கக் கூடாதோ அதுவெல்லாம் இங்கு இருக்கிறது. இதுபோன்ற காதல் விளையாட்டுகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் காதலின் அத்தனை நெகடிவ் விஷயங்களையும் காட்டிவிட்டு, ‘ஆதலினால் காதல் செய்வீர்’ என்று பெயர் வைப்பது எத்தனை சூழ்ச்சிகரமானது? கிட்டத்தட்ட ஒரு நயவஞ்சகமான தலைப்புதானே இது. ‘பாருங்கடா...காதல்ன்ற பேர்ல இப்படித்தான்டா நடக்குது...போங்கடா...நீங்களும் காதல் செய்யுங்கடா’ என்று ஊர் கொழுத்திகள் காலங்காலமாக சொல்லிக்கொண்டு வரும் வெற்றுப்புலம்பல்களின் திரைவடிவம்தான் இந்தப்படம்.
இந்த ஊர்கொழுத்தி கும்பல் இத்தனை நாட்கள் நூறு மேடைகளிலும் பொதுக்கூட்டங்களிலும் கத்தி கத்தி ஏற்றிய நஞ்சை ஒன்னே முக்கால் நேரத்திலேயே இந்தப்படம் ஏற்றிவிடுகிறது. அதுதான் சினிமா என்னும் கலையின் பலம். காதலை பற்றி தவறாக பேசியவுடனேயே கண்மூடித்தனமாக முறுக்கிக்கொண்டுவர நானொன்றும் மூடன் இல்லை. முன்னரே சொன்னதுபோல் இதுபோன்ற செயல்களும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு படைப்பாளி எந்த பக்கம் நின்றுகொண்டு தன் படைப்பை வழங்குகிறான் என்பதுதான் அதிமுக்கியம். அப்படம் அந்த பிரச்சினை சார்ந்து பார்ப்பவர்கள் மனத்தில் எத்தகைய உணர்வுகளை ஏற்றுகிறது என்பது மிகமுக்கியம். தர்மபுரி கலவரத்தை நீங்கள் படமாக்குவது பெரிதல்ல. எந்த பக்கத்திலிருந்து நீங்கள் அதை படமாக்குகிறீர்கள் என்பதில்தான் உங்கள் படைப்பு நேர்மை பொதிந்திருக்கிறது. வனயுத்தம் ஒரு உண்மையான கதையின் படம்தான். ஆனால் அது அரசாங்கத்தின் பக்கம் மட்டுமே நின்று வீரப்பனை சினிமாவிற்கான வில்லனாக்கிப்போன ஒரு நேர்மையற்ற படமாகியது. இதுபோன்ற காமத்தை பதிவு செய்வது தவறல்ல. ஆனால் இது காதல் அல்ல, உடல்வேட்கைதான், அந்த தவறிலிருந்து விளையும் கிளைகள்தான் மிச்ச பிரச்சினைகள், காதல் என்பது வேறு என்ற நிலையில் இருந்து அணுகியிருந்தால்தான் இப்படம் சரியான படமாக வந்திருக்கும். அதுபோன்ற ஒரு வசனம் கூட படத்தில் இல்லை. ஆனால், இப்படத்தில் காட்டப்படுவதுதான் காதல், இதுதான் இப்போதைய காதல், இப்படித்தான் இளைஞர்கள் காதலிக்கிறார்கள் என்ற நிலையிலிருந்துதான் இப்படம் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அடிப்படையில்தான் இப்படம் படைப்புநேர்மையற்ற படம் என்று கூறுகிறேன். காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்கிறார்கள். எந்தளவிற்கு காதலை போற்றுகிறோமா அதே அளவிற்கு இதுபோன்ற காமவிளையாட்டுக்களை கண்டிப்பதும் வேண்டும். ஆனால் இது காதல் இல்லை, காதல் என்ற பெயரில் நடத்தப்படும் விளையாட்டு என்ற புரிதலோடு தான் கண்டிக்கப்பட வேண்டும்.
இப்படத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பதன் பெயர் காதல் அல்ல. காதலுக்கு அடுத்த நிலையே உடலுறவுதான் என்ற பிற்போக்குத்தனமா கருத்துள்ளவர்கள் தூக்கிக்கொண்டாடப்போகும் படம் இது. இது காதலே இல்லை. எனவே இதில் வரும் செயல்களை காதலோடு தொடர்புபடுத்திப் பேசவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஆழமான அழகான காதல் உங்களுள் என்னவெல்லாம் செய்யும் என்பதை ஒருவர் சொல்லி அடுத்தவர் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால் நீங்கள் அந்த காதலில் திளைத்திருந்தால், எதிரில் வரும் முகம் தெரியாத மனிதனை நோக்கி ஒரு சிநேகப் புன்னகை படரவிட முடியும். இது முற்றிலும் உண்மை. இதுதான் காதல். சாதி, மதம், இனம், மொழி என்ற அனைத்தையும் தகர்த்து ஒற்றை இறகாய் மனம் வருடும் காதல்.
ஆதலால் காதல் செய்வீர்...உலகத்தீரே !!!

தலைமுறைகள்

சற்றுமுன் சன் டிவியில் சினிமா செய்திகள் நிகழ்ச்சியில், தேசிய விருது பெற்ற தமிழ் திரைப்பட கலைஞர்கள் பேசும் ஒரு நியூஸ் பைட் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. இயக்குனர் ராம், பாடலாசிரியர் முத்துக்குமார், சாதனா உட்பட தேசிய விருது பெற்ற அனைத்து கலைஞர்களும் அதுகுறித்து சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கான படமாக தேசிய விருது பெற்ற ‘தலைமுறைகள்’ திரைப்படத்திற்கான விருதை, இயக்குனர் பாலுமகேந்திரா இல்லாத காரணத்தினால், அவரது பேரன் அவருக்கு பதில் பெற்றிருக்கிறார். அதுகுறித்து அச்சிறுவன் பேசுகையில், ‘Its really exciting...Im very happy...I love my Grandfather...I miss him so much...etc...’ என்று அவன் பேசியதில் ஒரே ஒரு வார்த்தை கூட தமிழில் இல்லாமல், முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலமயம்தான். இதே போன்று ஆங்கிலத்தில் திளைக்கும் ஒரு பேரனுக்கு தமிழ் கற்றுக்கொடுத்து, அவனுக்கு தமிழில் அவசியத்தையும் அருமையையும் உணர்த்தும் தாத்தாவின் கதைகளை பேசிய படம்தான் ‘தலைமுறைகள்’. தாத்தாவாக பாலுமகேந்திராவே விரும்பி நடித்த படமும் அது. அதே தாத்தாவின் பேரன், அதே படத்திற்கான தேசிய விருது குறித்து பேசுகையில், முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலத்திலேயே பேசியதை பார்ப்பது, எத்தனை வருத்தம் கலந்த நகைமுரண் ??? இந்த சிறுவன்தான் படத்தில் வந்த பேரனோ என்றும், அவனுக்கு தமிழின் அவசியத்தை உணர்த்த முயன்று, முடியாமல் போன இயக்குனர் தாத்தாவின், மனதில் ஆறாமல் இருந்த ஆசைகளின் விதையே, தலைமுறைகள் படமாகியிருக்குமோ என்று கூட உறுதியாக எண்ணத் தோன்றியது.
எப்படியோ, இன்று அச்சிறுவன், தமிழின் தேவையை பற்றிப் பேசிய தலைமுறைகளுக்கான தேசிய விருதோடு, அது குறித்து ஆங்கிலத்திலேயே பேசும்போது, தலைமுறைகள் படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில், இறப்பின் விளிம்பில், பாலுமகேந்திரா, ‘தமிழை மறந்துடாதீங்கப்பா...’ என்று கலக்கமான குரலுடன் கூறும் வார்த்தைகள் தான் காதில் ஒலித்தன.

போங்கடா... நீங்களும் உங்க சினிமாவும்!

சில நாட்களுக்கு முன்பு, ஃபேஸ்புக்கில் உலவிக் கொண்டிருந்தபோது, த்ரிஷாவின் 31-வது பிறந்தநாள் பற்றிய ஜெயச்சந்திர ஹாஸ்மியின் போஸ்ட், நம்மை வெகுவாக ஈர்த்தது. அதை அப்படியே அவள் விகடனுக்கு கட்டுரையாக்கித் தரும்படி கேட்டோம். இதோ அந்தக் கட்டுரை..!
சில நாட்களுக்கு முன், நடிகை த்ரிஷாவின் 31-வது பிறந்தநாள் வந்தது. இதையொட்டி ஃபேஸ்புக்கில் போடப்பட்ட பெரும்பாலான பதிவுகள், 'த்ரிஷா ஆன்ட்டி ஆயாச்சு’ என்பதையே மீண்டும் மீண்டும் சுட்டின. இதே ஃபேஸ்புக்கில் சிலநாட்களுக்கு முன் அஜீத்தின் 43-வது பிறந்தநாள் வெகு கோலாகலமாக கொண்டாடப்பட்டது. ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் ரஜினியின் 63-வது பிறந்தநாள் கொண்டாடப்பட்டது. அடுத்த மாதம் விஜய்யின் 40-வது பிறந்தநாளுக்கும் வாழ்த்துக்கள் குவியும்.
நடிப்புக்கு வயது என்றுமே தடையில்லை என்பது ஆரோக்கியமான விஷயம்தான். ஆனால், அது நாயகனுக்கு மட்டும் செல்லும் என்பது, நாயக வழிபாட்டின் வெளிப்பாடு. நடிகன், தலைமுறைகள் கடந்தும் ரசிக்கப்படுவதும், வயதும் கவர்ச்சியும் இருக்கும்வரை மட்டும் நடிகைகள் ரசிக்கப்படுவதும், பெண்களை போகப் பொருளாக மட்டுமே பார்க்கும் ஆணாதிக்க மனோபாவமே!  
ரஜினி, கமலுக்கும், விஜய், அஜீத்துக்கும் ஆகாத வயதா... த்ரிஷாவுக்கு ஆகிவிட்டது? இதுபோன்று ஒரு கதாநாயகி, ஒரு பெண், அவள் உடல் சார்ந்து மட்டுமே ரசிக்கப்படும் அவலமான ரசனையை குறை சொல்லும்முன், இதற்கெல்லாம் அடிப்படையான தமிழ் சினிமாவில், பெண்கள், நாயகிகள், எப்படிக் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்று பார்ப்பதும் மிக அவசியம்.
நகைச்சுவை, பாடல், கதை என்று அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் பெண் என்பவள், தமிழ் சினிமாவில் எவ்வளவு கீழ்த்தரமாக சித்திரிக்கப்படுகிறாள் என்று நம் காலத்திய படங்களைக் கொஞ்சம் ரீவைண்ட் செய்து பார்த்தால் தெரியும்.
சமீபகால சினிமாவில், காதலிகளைத் திட்டிப் பாடும் பாடல்கள்தான் 'டிரெண்ட்’. அதை முட்டாள்தனமான வரிகளுடன் ஒரு பாட்டாக்கிவிட்டால், படம் ஹிட்டாகிறதோ இல்லையோ, அந்தப் பாடல் நிச்சயம் ஹிட். படத்துக்கு விளம்பரத்தையும் தேடித் தந்துவிடும். ஆனால், இதுபோன்ற பாடல் வரிகளுக்கும், படத்தில் அது வரும் சூழலுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது என்று கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
உதாரணத்துக்கு 'கொலவெறி’ பாடல். காதலி வெளிநாட்டுக்குப் போகிறேன் என்று சொல்வாள். இத்தனைக்கும் காதலோடுதான் சொல்வாள். காதல் வேண்டாம் என்றுகூட சொல்லமாட்டாள். ஆனால், காதலன் பீச்சுக்குப் போய், அவள் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டாள், தன்னை விட்டுப் போய்விட்டாளென 'ஒய் திஸ் கொலவெறி’ பாடுவான்.
'ஏழாம் அறிவு’ படத்தில் 'யம்மா யம்மா’ பாடல் மெலடியில் காதலிகளைத் திட்டுகிறது. படத்தில் அதுவரையிலான காட்சிகளில் அந்தப் பெண் காதல் என்ற நோக்கில் நாயகனிடம் பழகியிருக்கக்கூட மாட்டாள். நாயகனே தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, 'பெண்களின் காதல் கைக்குட்டை போல’ என்று தத்துவம் உதிர்ப்பான்.
இவற்றைவிட இன்னொரு அற்புதப் பாடல், 'மயக்கம் என்ன’ படத்தின் 'அடிடா அவள’ பாடல். படத்தில் நாயகனுக்கும் நாயகிக்கும் அதுவரையில் காதலே வந்திருக்காது. ஆனால்... என் காதல் போச்சு, கண்ணீர்தான் மிச்சம், காதலி என்னென்ன சூது செய்தாள் என்றவாறே அப்பாடல் முழுவதும் எழுதப்பட்டிருக்கும்.
இன்னொரு அருவருக்கத்தக்க பாடல், 'வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்’ படப்பாடல். ஒரு பெண்ணை நாயகன் சைட் அடிப்பான். நன்றாக கவனியுங்கள்... சைட் மட்டும்தான் அடிப்பான். அதில் எங்கும் காதலே இருக்காது. அந்தப் பெண் இவனை காதலிப்பது போல் எந்த ஒரு சமிக்ஞையும் தந்திருக்கவே மாட்டாள். இந்நிலையில், அந்தப் பெண்ணுக்குக் கல்யாணம் என்று கேள்விப்பட்டவுடன், 'இந்த பொண்ணுங்களே இப்படித்தான் புரிஞ்சு போச்சுடா’ என்று அறிவுபூர்வமான பாடலைப் பாடுவான் நாயகன்.
ஒரு பெண், ஒருவனைக் காதலிக்காமல் போவதால் மட்டுமே, அவள் தவறானவளாகி விடுவாளா? படம் பார்க்கும் ரசிகனைத் தங்களுக்கு வெகு கீழே, சொல்லப்போனால் முட்டாளாகவே நினைத்திருக்கும் சூழலில்தான் இதுவெல்லாம் நடக்கும். இதில் கொடுமை என்னவென்றால், காதலில் வெற்றி பெற்றவனும் இதுபோன்ற பாடல்களுக்கு, வசனங்களுக்குக் கைதட்டுகிறான்.
பெண்கள் மீதான இந்த ஏளனத்தை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அத்தனை இளைஞர்கள் மனதிலும் விதைத்து, கல்லாப்பெட்டியை நிரப்பியபடியே இருக்கிறது சினிமா. முன்புபோல இப்போதெல்லாம் 'லவ் ஃபெயிலர்’ என்பது ஓர் உணர்வுப் பிரச்னையாக இல்லாமல், 'பிரேக் அப்’ என்பது சமூக அந்தஸ்தாகவே சித்திரிக்கப்படுகிறது. அடுத்தடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களுக்கு இந்த வரிகளெல்லாம், எத்தகைய வன்மையான, எள்ளலான உணர்வை அவர்கள் தோழிகளின் மேல் ஏற்படுத்தும்..!
சினிமாவில் வருவதுபோலவே தங்கள் கல்லூரி வாழ்க்கை, கல்யாண வாழ்க்கை, ஊர் வாழ்க்கை, நண்பர்களுடனான வாழ்க்கை என்று அனைத்தையும் கட்டமைத்து வாழும் ஆசை இங்கே பரவலாக இருக்கிறது. இந்நிலையில் பெண்களை தவறாக சித்திரிக்கும் இந்தப் போக்கு, நிஜ வாழ்விலும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகளைத் தூண்ட ஒரு காரணியாக அமைந்துவிடக்கூடும்.
சொல்லப்போனால், இதுதான் வன்மையான ஆபாசம். பெண்கள் தொப்புள் தெரிந்தாலோ, ஸ்லீவ்லெஸ் போட்டபடி வந்தாலோ, 'கலாசாரம் பாழாப்போச்சே’ என்று அதை வெட்டச் சொல்லும் சென்ஸார் போர்டின் காதுகளுக்கும் கண்களுக்கும் இதெல்லாம் போகாதா? ஒரு பெண்ணை எவ்வளவு கேவலமாகத் திட்டியும் உங்களால் வசனம் எழுதி, அப்படத்தை வெளியிட்டு வெற்றி பெற்றுவிட முடியும் என்ற நிலையில்தான் இந்த சமூகத்தில் பெண்களின் நிலை இருக்கிறதா? இதுவே அரசியல், சாதி பற்றி பேசும் ஒரு படத்தை இங்கே வெளியிட்டுவிட முடியுமா?
ரசிகனுக்கு என்ன பிடிக்குமோ... அதை கொடுப்பது நல்ல கலை அல்ல. என்ன தேவையோ, அதைப் பிடிக்கும் விதத்தில் கொடுப்பதுதான் சிறந்த கலை. எப்படி ஸ்டார் வேல்யூ, ஹீரோயின் இடுப்பு, காமெடி, சண்டை என்று இதெல்லாம் வணிக சினிமாவின் வெற்றிக் கூறுகளாக நிறுவப்பட்டதோ, அதேபோல் காதலிகளை, பெண்களை... காதலில் கல்தா கொடுப்பவர்களாக, ஏமாற்றிக் கூடுதாவுபவர்களாக காட்டுவதும் ஒரு கூறாகவே நிறுவப்பட்டு வருகிறது. இன்றுவரை அது வெற்றிபெற்றும் வந்திருக்கிறது என்றால், அது எவனோ ஒருவன் சினிமா திரை வழியாக நம்மேல், நம் அம்மா, அக்கா, தங்கைகள் மேல், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெண்கள் மேல் துப்பிக்கொண்டிருக்கும் எச்சில்தான்.
இதை துடைக்கக்கூட கைதூக்காமல், கைதட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம்... இத்தனை நாளாக. இனியாவது பதிலுக்குத் துப்புவோமே... 'போங்கடா... நீங்களும் உங்க சினிமாவும்’ என்று!

[அவள் விகடனில் வந்த கட்டுரை. விகடன் இணையத்தில் படிக்க...
http://www.vikatan.com/new/article.php?module=magazine&aid=95155#comments]

ஜிகர்தண்டா !!!

சினிமாவைப் பற்றி சினிமா எடுத்தால் அது ஓடாது என்கிற அபத்தமான மூட நம்பிக்கை தமிழ் சினிமாவில் உள்ளது. அந்த மூட நம்பிக்கையை சிரிக்க சிரிக்க சுவாரசியமாக அடித்து நொறுக்கியிருக்கின்றது ஜிகர்தாண்டா.
ஒரு படத்தில் நாயகன், வில்லன், இசை இதுவெல்லாம் கொடுக்கும் ஒரு மாஸான ஃபீலைத் தாண்டி, படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அத்தனை பேரின் மனதிலும் இயக்குனரே நாயகனாய் நிழலாடுவது மிக அரிதான ஒரு நிகழ்வு. அதனை சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறது ஜிகர்தண்டா. கார்த்திக் சுப்புராஜின் திரைமொழி அவரது குறும்படங்களில் இருந்தே மிகவும் பிடிக்கும். அவருக்காகவும் அவரது சாதுர்யமான திரைக்கதையை எதிர்பார்த்து மட்டுமே படத்திற்கு சென்றேன். சிரிக்க சிரிக்க சுவாரசியமான சாதுர்யமான திரைக்கதையோடு பட்டாசாய் வெடித்திருக்கிறது படம். அதைத்தாண்டி சிம்ஹா என்னும் ஒரு கலைஞனையும் கண்டெடுத்திருக்கிறது ஜிகர்தண்டா.
இந்த படத்தை மாற்று சினிமா, மசாலா சினிமா என்றெல்லாம் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்றாலும், ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை சொல்லியாக வேண்டும். தற்கால தமிழ் சினிமா சூழலில், வந்துகொண்டிருக்கும் அத்தனை நாயக வழிபாட்டு மசாலா படங்களுக்கும் மத்தியில், உடனே ஒரு மாற்று சினிமா வந்துவிட முடியாது. முதலில் அதற்கு மாற்று சினிமாவை ரசிக்கும் சினிமா ரசனை வளர வேண்டும். அதற்கு முதல்படி, ஹீரோயிச படங்களில் நாயக பிம்பத்தை விழுந்து விழுந்து ரசிக்கும் ரசிகர்களை மெதுவாக அதிலிருந்து திசைதிருப்பி, கதையையும் திரைக்கதையையும் ரசிக்க செய்ய வேண்டும். நாயகன் வந்தால், சும்மா ஏதாவது செய்தால் திரையரங்கில் கிடைக்கும் கத்தல் கூப்பாடுகளை, திரைக்கதையின் சுவாரசியங்களுக்கு கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். அதுதான் மெல்ல மெல்ல ரசிகர்களின் ரசனையை மாற்றி, ஒருகட்டத்தில் திரைக்கதைதான் நாயகன் என்ற மனநிலைக்கு கொண்டு வரும். அப்போதுதான் திரைக்கதையை மட்டுமே நம்பும் நல்ல சினிமாக்கள் வர முடியும். அதை செய்திருக்கிறது ஜிகர்தண்டா. அந்த வகையில் இதுவொரு முக்கியமான படம்தான். பெரிய ரசிக வழிபாடு உள்ள நாயகர்கள் இல்லை. இன்ட்ரோ பில்டப், லோ ஆங்கிள் ஷாட் என்று எதுவும் இல்லை. ஆனாலும் திரைக்கதையின் ஒவ்வொரு சுவாரசியங்களுக்கும் திரையரங்கு கைத்தட்டல்களில் அதிர்கிறது. ஒரு நல்ல கதையை எடுத்துக்கொண்டு அதை சுவாரசியமான திரைக்கதையால் கட்டியமைத்தால், அதிலேயே திரைக்கதையோடு இயைந்த யதார்த்தமான பல ஹீரோயிசக் காட்சிகள் வரும். நிஜத்தில் அதுதான் ரசிகனை பலமடங்கு கத்த வைக்கும். புல்லரிக்க வைக்கும். க்ளேடியேட்டர் போன்ற படங்கள் இதற்கு உதாரணம். கதையோடு கலந்த ஹீரோயிசம். அந்த ஹீரோயிசத்தை பயன்படுத்தினாலே போதும். வெற்று ஹீரோயிச பில்டப்புகளை காட்டிலும் அது பன்மடங்கு அதிகமான கரகோஷங்களை பெற்றுத் தரும். இந்த படத்தில் சேதுவை பாத்ரூமில் ஒருவன் கொல்ல வரும்போது நடக்கும் காட்சியும், இறுதியில் கார்த்திக் ஒரு சினிமா ஹீரோவிடம் பேசும்போது நடக்கும் காட்சியையும் கூட அதற்கான சிறிய உதாரணங்களாக சொல்லலாம்.


படத்தின் மைய இழை, வதந்திகளில் சொல்லப்பட்ட ‘தி டர்ட்டி கார்னிவல்’ படத்தை ஒத்தே இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. சினிமா படமெடுக்க கேங்ஸ்டர்களை பற்றி தெரிந்துகொள்ள வரும் ஒருவன் அவர்கள் வாழ்வை அப்படியே எடுத்துவிட, அதனால் அவர்களுக்கு சிக்கல்கள் வர, அவர்கள் இவன்மேல் கோபப்பட, இறுதியில் அவர்களுக்கும் இவனுக்கும் என்ன ஆனது என்பதே டர்ட்டி கார்னிவல் படம். அதே முடிச்சை வேறு திசையில் இருந்து அணுகி, பல மாற்றங்கள் செய்து, அங்கே சீரியசாக முடியும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் காமெடியாகவே கொண்டு சென்றிருக்கிறது ஜிகர்தண்டா. கார்த்திக் சுப்புராஜ் அந்த படத்தை பார்த்திருக்கிறாரா, பார்த்து அதில் தட்டிய பொறியா ஜிகர்தண்டா என்று தெரியவில்லை. டர்ட்டி கார்னிவல் படத்தின் இன்ஸ்பிரேஷன் போலத்தான் எனக்குப் பட்டது. காப்பியடிப்பதுதான் தவறு, இன்ஸ்பிரேஷன்கள் தவறே இல்லை. அதை திரையில் போட்டிருந்தால் இன்னும் நலம். இன்ஸ்பிரேஷன்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு வரும் அப்பட்டமான காப்பிகளுக்கு மத்தியில், இது ஒரு TRUE EXAMPLE OF AN INSPIRATION ஆக இருந்திருக்கும். ஆனால், ஒரு படத்திலிருந்து இன்ஸ்பையர் ஆகி ஒரு படம் எடுக்கையில், எடுக்கும் படம் முந்தையதை விட சுவாரசியமாக இருப்பதுதான் அந்த ஒரிஜினலுக்கு செய்யும் ஆகச்சிறந்த மரியாதையாக இருக்கும். அதை செவ்வனே செய்திருக்கிறது ஜிகர்தண்டா. நிச்சயம், டர்ட்டி கார்னிவலை விட சுவாரசியமாகவும், தரமாகவும் இருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. ஆனால் அதன் மூலம், டர்ட்டி கார்னிவலின் திரைக்கதை முடிச்சுதான் என்பதுதான் கொஞ்சம் உறுத்தலாக படுகின்றது. இது, இத்தனை சுவாரசியமான, தரமான, முக்கியமான படம் முழுக்க முழுக்க நம் இயக்குனரின் BRAINCHILD ஆக இருந்திருக்கலாமே என்ற சிறிய ஆதங்கத்தினால் வருவதேயன்றி வேறில்லை.
மாற்றுக்கருத்துக்களும் இருக்கிறது இப்படத்தில். காதல் எபிசோட், ஆரம்பகட்ட திரைக்கதை, இடைவேளையில் சில காட்சிகள், இறுதிக்கட்டத்தில் சில காட்சிகள் என பல இடங்களில் நிறைய செயற்கைத்தனம் நிறைந்திருந்தது. அதைத்தாண்டி, நடிகர்கள் தேர்வு, தொழில்நுட்ப நேர்த்தி, திரைமொழி, காட்சியமைப்பு என்று அத்தனையிலும் தேர்ந்த கலைத்திறனுடன் வந்திருக்கும் படம் இது. படத்தின் மேல் உங்களுக்கு மாற்றுக்கருத்துகள் இருப்பினும், தயவுசெய்து தியேட்டருக்கு சென்று பார்த்துவிட்டு அதைப் பற்றி விவாதியுங்கள். இதுபோல் அவ்வப்போது வரும் நல்ல படங்களையும் திருட்டி டிவிடியை போட்டு புதைத்துவிடாதீர்கள். வணிக சினிமா வரையறைக்கும் எல்லைகளுக்குள் இருந்துகொண்டு அதில் புதுமைகளும், ஆல்டர்னேட் சினிமாக்களும் செய்வதோ செய்ய முற்படுவதோ கிட்டத்தட்ட ஒரு மேஜிக்தான். அந்த தந்திரம் கார்த்திக் சுப்புராஜுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கைவந்துகொண்டே இருக்கிறது. தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குனராக பரிணாமித்துக் கொண்டிருக்கும் கார்த்திக் சுப்புராஜின் வளர்ச்சியும் வெற்றியும், ஏனோ தெரியவில்லை, அளப்பரிய சந்தோஷத்தையும், மிகப்பெரிய நம்பிக்கையையும் அளிக்கின்றது. வாழ்த்துக்கள் கார்த்திக் சுப்புராஜ். இது ஒரு இயக்குனரின் படம் !!!